Ga maar even voor jezelf lezen


    Denise frummelt onder tafel aan een papiertje. Het werkt niet. Althans, ze voelt het wel, in haar handen, in haar achterhoofd. Maar het werkt niet. Ze leest niet. Waarom leest ze niet? Haar ogen vliegen van meneer Van ‘t Zelfde naar haar boek. Geschiedenis van de. Ja ja. Denise wil dansen. Alleen even dansen. Misschien werkt het daarom niet, moet haar lichaam ook bewegen. Dan kan het misschien wel. Denise staat op en stoot haar stoel bijna tegen die van Julia aan.
    “Sorry,” mompelt ze. Van ‘t Zelfde kijkt op, Denise gebaart naar de deur van de klas, naar de wc daarachter, hij knikt.
    In de wc danst ze. Zonder muziek. Haar haar vliegt om haar heen, zwiept tegen de volgeschreven muren. Ze danst met haar voeten, weinig mensen dansen nog met hun voeten, die laten ze liever staan, of zetten alleen kleine pasjes, maar Denise gebruikt ze helemaal, dat ziet er blijer uit, vindt ze. Ze stoot haar elleboog tegen de wcrolhouder en gaat dan maar op de potdeksel zitten. Veegt haar haar uit haar gezicht. Ze hijgt een beetje, maar ze kan ook nog wel voor eeuwig doorgaan. Ze is niet moe. Ze is nooit moe, luistert geduldig naar haar eigen ademhaling tot die weer normaal is.
    “Mooiste jongen van de klas verkiezing 2016” staat er in viltstift op de deur.
Denise valt niet op jongens van de klas. Theo staat op het lijstje, één iemand heeft met rode pen vijf strepen achter zijn naam gezet. Iemand anders heeft erbij geschreven: lelijke jas. Theo’s jas is helemaal niet lelijk. Denise spuugt op haar vingers en probeert “lelijke jas” uit te vegen. Het wordt lichter, dat wel.
    Ze zit hier al… vijf minuten? Het is een schatting, ze heeft haar telefoon in de klas gelaten. Als ze maar niet op haar Tinder zitten te rommelen. Ze klakt met haar tong. Geen zin in opstaan, terug naar dat boek, dat claustrofobische boek, het houten stoeltje, de luchtvervuiling. Te veel kinderen die praten.
    Denise haalt haar neus op. Ze trilt een beetje. Ze vouwt haar papieren envelopje open, neemt een beetje poeder tussen haar wijsvinger en duim, snuift het op. Niet zoals in de club, hoor, een beetje maar. Voor de goede moed. Ze vouwt het weer op, klopt wat gevallen poeder van haar broek, doet het envelopje in haar kontzak. Ze spoelt de wc door, voor het idee, kijkt lang naar zichzelf in de spiegel van de wasbak. Haar sproetjes komen weer. Een heel klein puistje aan de rand van haar neus. Ze heeft zweetplekjes op haar topje, maar die zijn alleen zichtbaar met een arm omhoog. Ze wrijft erover, over het donkerder groen, ruikt aan haar vingers. Dierlijk, chemisch, een beetje kazig, zelfs, en haar tropical-sunset-deo. Handen wassen.
    Geschiedenis van de. Bla bla. Oligarchie. Particularisme. Denise schrijft de moeilijke woorden over in haar schrift. Stapelmarkt. Statenvergadering. Twaalfjarig Bestand. Later gaat ze hier de wikipediapagina’s over lezen, nu alleen even door het boek bladeren, een sfeerimpressie. Ze kijkt naar een plaatje van een schilderij, heel veel mannen op stoeltjes naast elkaar en een trommel aan hun voeten. Ze leest de alinea onder het plaatje. Het is niet al te saai. Denises handen zijn koud, ze wrijft ze tegen elkaar, haar benen ook, en ondertussen leest ze door. En door. En door. Het werkt. Ze werkt. Ze glimlacht, ontspant haar schouders.


    Theo frummelt aan een los draadje van zijn H&M-mouw. Op zijn telefoon scrollt hij door Laura’s foto’s. Laura is het vriendinnetje van Rob en Rob zegt dat ze ontbijt maakt en goede blowjobs geeft. De opschepper. Theo stelt zich Robs pik voor in Laura’s mond, dat lukt eigenlijk alleen met een strandfoto, waar ze toevallig net iets roept. Theo wil niet dat het een strandfoto is, want dat voelt vies, en vies en jaloers gaat al met al niet erg goed samen.
    Rob is niet knapper dan Theo. Niet heel, in ieder geval. Het is een beetje buiten proportie met hoeveel meisjes Rob krijgt. Afgelopen vrijdag, ze stonden bij de rookmachine in het blauwe licht, niet dat Rob iets deed met ze, hoor, want nu is Laura er. Maar hij kan op een bepaalde manier kijken en zo subtiel aanraken en Theo moet dat ook kunnen want hij is tenslotte al zestien en iedereen van zestien heeft seks. Hij vond laatst een oud schrift, waar een levensplan in stond, en inderdaad: zestien - wereldreis en seks.
    Die wereldreis was naïef. Maar seks moet toch lukken. Theo scrollt op zijn telefoon door Lisa’s foto’s. Lisa is niet heel knap, minder knap dan Laura. Maar wel aardig. En niet zo moeilijk te krijgen ook, tenminste, daar mag Theo van zichzelf niet vanuit gaan (want meisjes zijn mensen, meisjes zijn mensen, meisjes zijn mensen), maar toch: ze draagt korte rokjes, panty’s met gaten, ze maakt zelf ook schuine grapjes. En er is een video van haar waar ze aan een komkommer likt. Niet een seksvideo of zo. Maar wel een sexy video.
    En Theo’s vrienden vinden haar lekker. Niemand van hen heeft het nog met Lisa gedaan. Dus dan moet Theo het. En een beetje snel ook. Voor iemand anders het alsnog doet, want dan komt er weer dat hele gedoe. “Wil je mee naar Strafwerk?” oefent Theo in zijn hoofd. “Hé, er is een feestje, ik ga er heen, ga je mee?” Of gewoon: “Kom met ons dansen!”
    Maar wanneer zeg je zoiets? Hij schaamt zich al als hij eraan denkt.
    Theo voelt de ogen van Van ‘t Zelfde in zijn voorhoofd branden, hij pakt snel een bladzijde vast en doet iets actiever alsof hij leest. Het hoekje tussen zijn vingers, het wordt een beetje klef. Hij zweet. Het is te warm voor een trui, maar in zijn T-shirt voelt hij zich een sukkel, dunnig, wit, zijn buik staat een beetje naar buiten. Of, dat is het niet: zijn borst buigt een beetje naar binnen. Anti-tieten. Een gat.
    Theo kijkt naar Lisa’s rug, ze zit schuin voor hem. Hij kijkt naar haar rug en naar zijn handen op haar rug, haar naakte rug. Naar zijn piemel in en uit en in haar en zijn handen op haar naakte rug, hij houdt haar stevig vast bij haar heupen. Haar blonde haar in zijn hand. Hij hoort haar klaarkomen, duwt onder tafel zijn arm tegen zijn broek voor het geval iemand het misschien ziet. Hij schaamt zich. Maar niet rood worden. Niet nu.
    Terug naar het boek. Het hoekje is gekreukeld, Theo laat het los. De bevoorrechte elite, die - als oligarchen, regenten, priesters of edelen - autoriteit…


    Julia staart uit het raam. Naast haar zit Denise braaf en saai haar geschiedenisboek te lezen, maar Julia leest niet. Dat hoeft niet. Misschien later.
    Een gele hijskraan tilt een blok beton op. Julia stelt zich voor dat ze op dat beton staat. Met één oog dicht staat het stukje plakband op het raam daar precies. Zo groot als zij zou zijn, ongeveer.
    Wat te doen als je alles al hebt gedaan? Julia weet wat drugs is en wat seks is en liefde en ook het verschil, dus de wereld is op. Haar rest nog zo’n zeventig jaar seks en drugs en liefde en dan kan het kastje dicht, einde voorstelling.
    De zon schijnt precies op haar, van de weerspiegeling van een glazen kantoorgebouw. Ze is de enige in de klas op wie de zon schijnt. Niet metaforisch. Gewoon toevallig, ze zit in de goede stoel, en ze krijgt het er warm van ook. Ze blaast een pluk haar uit haar gezicht. Hij valt terug.
    Wat te doen als de wereld voor je open ligt? Maar ja, een geschiedenisboek ook. Alles kan. Maar alles is zo weinig.
    Verliefd worden, dan maar? Er zit een meisje in haar theaterklasje. Ze is ouder, ze komt uit Canada, ze mist een pink aan haar rechterhand. Julia heeft nooit gevraagd waarom, want dat doet vast iedereen. Maar het is wel mooi, die hand, het heeft wel wat. Als ze dan eens seks hebben en ze doet drie vingers in haar kan zo de rest van die hand er ook in. Op haar kan ze wel verliefd worden. Caro, heet ze. Dat is lief, in het Italiaans, toch? Caro. Caro, Caro. Julia pakt haar telefoon uit haar broekzak. Ze stuurt gelijk een berichtje.
    “Hey, ik dacht toevallig aan je, hoe ging je essay?”
    Julia backspacet het laatste deel.
    “Hey, ik dacht toevallig aan je, vanmiddag een ijsje eten op de nieuwmarkt?”
    Beter. Ze stuurt het. Het klokje wordt een vinkje en het vinkje wordt twee vinkjes.
    Haar horloge zegt: nog twintig minuten. Hierna ANW, maar dat is zo’n onzin. De aarde is bol, stond er in het boek. Daarna Engels, dat is ook saai, maar Kossem houdt absenties bij.
    Ze seint naar Pascal. Pascal zit onder tafel op zijn telefoon. Grindr misschien. Of zijn beleggings-app, het is vaak één van de twee. Julia maakt een gebaar met haar wijsvinger en duim bij haar mond. “Jointje?” betekent het.
    Pascal veegt met zijn duim de bovenrand van zijn telefoonscherm naar beneden, kijkt naar de tijd. Hij maakt een half rondje met zijn wijsvinger: “Volgende?” of: “Hierna?” - maar dat komt op hetzefde neer.
    Julia knikt. Pascal glimlacht. Achttien minuten dus, en Caro zegt nog niets.